ලෝක දේශපාලන ඉතිහාසය දෙස බලන විට, යම් රටාවකට අනුව සිදුවන ජයග්රහණ අපට හමුවේ; එහෙත් එම රටාවන් සහ සම්ප්රදායන් නිහඬවම සහ ඉතා සූක්ෂම ලෙස දියකර හරින ජයග්රහණද පවතී. ඉන්දීය දේශපාලන සිතියම තුළ, විශේෂයෙන්ම තමිල්නාඩුව තුළ ජෝශෆ් විජේ චන්ද්රෙස්කර් හෙවත් තලපති විජේගේ දේශපාලන නැගී සිටීම හරහා දිගහැරෙමින් පවතින්නේ හුදෙක් තවත් එක් සාර්ථක කතාවක් පමණක් නොවේ. ඔහුගේ තමිළග වෙට්ට්රි කසාගම් (Tamilaga Vettri Kazhagam – TVK) පක්ෂය මෙවර මැතිවරණයේදී ආසන 108ක් දිනා ගත් මේ මොහොත එක් යුගයකින් තවත් යුගයකට මාරුවන සුවිශේෂී සංක්රාන්තියකි.
මෙය සුවිශේෂී වන්නේ ජනප්රිය සිනමා තරුවක් දේශපාලනයට පිවිසීම නිසාම නොවේ. මන්ද සිනමාව සහ දේශපාලනය අතර පවතින අවියෝජනීය බැඳීම තමිල්නාඩුවට ඉතා හුරුපුරුදු වූවකි. මීට පෙරද කොලිවුඩ් ප්රේක්ෂකයන් එම්.ජී.ආර් සහ ජයලලිතා වැන්නවුන් බලයට ගෙන ආවේ සිනමා තිරයේ දුටු වීර ක්රියා සැබෑ ලෝකයේදීත් අත්විඳීමේ බලාපොරොත්තුවෙනි. එහෙත් විජේ මෙවර වෙනස් වන්නේ ඔහු බලය ගොඩනඟන ආකාරය, බලය තේරුම් ගන්නා ආකාරය සහ අවසානයේ එය තහවුරු කරගන්නා ක්රමවේදය සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස් කරනු ලැබීම නිසාය.
බැලූ බැල්මට ඔහුගේ නැගී ඒම ඉතා ස්වාභාවික, සජීවී ක්රියාවලියක් ලෙස පෙනෙන්නට තිබේ. එනම් රසිකයන් ඡන්දදායකයන් බවට පත්වීම සහ ඔවුන්ගේ අසීමිත ආදරය දේශපාලන ජනවරමක් බවට පත්වීමයි. එහෙත් ඒ මතුපිටින් පෙනෙන සරල බවට යටින් ඉතා සංකීර්ණ සහ සූක්ෂම සැලසුමක් ක්රියාත්මක විය. පක්ෂ කාර්යාල, විවිධ මට්ටම්වල නිලධාරී ධුරාවලීන් සහ දැවැන්ත ප්රසිද්ධ රැස්වීම් මත යැපෙන සාම්ප්රදායික දේශපාලන ව්යාපාර මෙන් නොව, ඔහුගේ ව්යාපාරය වර්ධනය වූයේ නිහඬ, බොහෝ දුරට ඇසට නොපෙනෙන ජාලයක් හරහාය. ස්වේච්ඡාවෙන් සංවිධානය වූ කුඩා ආධාරකරුවන් ප්රාදේශීය මට්ටමින් බලපෑම් කළ හැකි ප්රබල සහ ස්වාධීන හඬක් බවට පත් විය. ඔවුහු හුදෙක් විජේව ප්රවර්ධනය කළා පමණක් නොව, තමන්ගේම ප්රජාවන්ට ගැළපෙන අයුරින් ඔහුගේ දේශපාලන පණිවිඩය අර්ථකථනය කරමින්, එය වඩාත් පෞද්ගලික සහ සමීප දෙයක් බවට පරිවර්තනය කළහ.
බැලූ බැල්මට ඔහුගේ නැගී ඒම ඉතා ස්වාභාවික, සජීවී ක්රියාවලියක් ලෙස පෙනෙන්නට තිබේ. එනම් රසිකයන් ඡන්දදායකයන් බවට පත්වීම සහ ඔවුන්ගේ අසීමිත ආදරය දේශපාලන ජනවරමක් බවට පත්වීමයි. එහෙත් ඒ මතුපිටින් පෙනෙන සරල බවට යටින් ඉතා සංකීර්ණ සහ සූක්ෂම සැලසුමක් ක්රියාත්මක විය. පක්ෂ කාර්යාල, විවිධ මට්ටම්වල නිලධාරී ධුරාවලීන් සහ දැවැන්ත ප්රසිද්ධ රැස්වීම් මත යැපෙන සාම්ප්රදායික දේශපාලන ව්යාපාර මෙන් නොව, ඔහුගේ ව්යාපාරය වර්ධනය වූයේ නිහඬ, බොහෝ දුරට ඇසට නොපෙනෙන ජාලයක් හරහාය. ස්වේච්ඡාවෙන් සංවිධානය වූ කුඩා ආධාරකරුවන් ප්රාදේශීය මට්ටමින් බලපෑම් කළ හැකි ප්රබල සහ ස්වාධීන හඬක් බවට පත් විය. ඔවුහු හුදෙක් විජේව ප්රවර්ධනය කළා පමණක් නොව, තමන්ගේම ප්රජාවන්ට ගැළපෙන අයුරින් ඔහුගේ දේශපාලන පණිවිඩය අර්ථකථනය කරමින්, එය වඩාත් පෞද්ගලික සහ සමීප දෙයක් බවට පරිවර්තනය කළහ.
මෙම ක්රමය විජේට අද්විතීය ශක්තියක් ලබා දුන්නේය. ඔහුගේ මැතිවරණ ව්යාපාරය එක් නිශ්චිත කේන්ද්රීය ව්යුහයක් මත පමණක් රඳා නොපැවති බැවින්, ප්රතිවාදීන්ට එය පහසුවෙන් සොලවා දැමීමට හෝ පරාජය කිරීමට නොහැකි විය. විචාරකයින් දැන් මෙය හඳුන්වන්නේ “බෙදා හරින ලද ජනවරමක්” (distributed mandate) ලෙසයි. මෙය එක් මධ්යස්ථානයක් මත රඳා නොපැවති නිසාම ඕනෑම කඩා වැටීමකට ඔරොත්තු දෙන සහ ඉතා පුළුල් ලෙස සමාජය පුරා පැතිරුණු සහයෝගිතාවකි.
මෙවර තමිල්නාඩු ප්රාන්ත මැතිවරණයේ ප්රතිඵල සැබෑ දේශපාලන භූමිකම්පාවක් බඳුය. විජේගේ TVK පක්ෂය ආසන 108ක් දිනා ගනිද්දී, දශක ගණනාවක් බලය හෙබවූ DMK පක්ෂය ආසන 59කටත්, AIADMK පක්ෂය ආසන 47කටත් සීමා විය. ප්රාන්ත සභාවේ මුළු ආසන සංඛ්යාව 234ක් වන අතර, රජයක් පිහිටුවීම සඳහා අවශ්ය බහුතරය වන්නේ ආසන 118කි. විජේ තනි පක්ෂයක් ලෙස වැඩිම ආසන සංඛ්යාවක් දිනා ගත්තද, ඔහු තවමත් බහුතරයට වඩා ආසන 10ක් පසුපසින් සිටී.
මෙම “එල්ලෙන පාර්ලිමේන්තු” (Hung Assembly) තත්ත්වය තුළ විජේට ඇති ලොකුම බාධාව වන්නේ කිසිදු පක්ෂයක් සහාය නොදුනහොත් කුමක් සිදුවේද යන්නයි. යම් හෙයකින් අනෙකුත් ප්රධාන පක්ෂ ඔහුට සහය දීම ප්රතික්ෂේප කළහොත්, ඔහුට රජයක් පිහිටුවීමට ඇති සදාචාරාත්මක අයිතිය ප්රායෝගිකව ක්රියාත්මක කළ නොහැකි වනු ඇත. එවැනි අවස්ථාවක ආණ්ඩුකාරවරයාට ජනාධිපති පාලනය පැනවීමට හෝ නැවත මැතිවරණයක් කැඳවීමට සිදු විය හැකිය. එහෙත් වර්තමාන තත්ත්වය අනුව, පවතින “පවුල් පාලනයට” එරෙහිව නැගී සිටින ඉන්දීය කොංග්රස් පක්ෂය වැනි කුඩා කණ්ඩායම් සහ ස්වාධීන මන්ත්රීවරුන්ගේ සහය විජේ වෙත ලැබීමේ ඉහළ සම්භාවිතාවක් ඇත. මන්දයත් ජනතාව ලබා දුන් මෙම පැහැදිලි ජනවරමට පිටුපෑමට ඔවුන් මැලි වන බැවිනි.
ඔහුගේ දේශපාලන ආගමනය සඳහා තෝරාගත් කාලයද ඉතා තීරණාත්මක විය. එය හුදෙක් මැතිවරණ දින වකවානු පිළිබඳ තීරණයක් නොව, ජනතාවගේ හෘද ස්පන්දනය සහ හැඟීම් හඳුනාගත් කාලයකි. තමිල්නාඩුවේ ඡන්දදායකයින්, විශේෂයෙන්ම තරුණ පරපුර පසුවූයේ නිහඬ සංක්රාන්ති සමයකය. පවතින පද්ධතිය කෙරෙහි පැහැදිලි මහජන කෝපයක් නොවූවත්, පෙර පැවති දේශපාලන පක්ෂ කෙරෙහි දැඩි පක්ෂපාතීත්වයක්ද ඔවුන් තුළ නොවීය. එම අවකාශය පිරී තිබුණේ යම් නොසන්සුන්කාරී බවකින් සහ “වෙනසක්” සඳහා වූ අපේක්ෂාවකිනි. විජේ එම අවකාශයට අවතීර්ණ වූයේ ඉතා නිවැරදිවය. ඔහු ප්රතික්ෂේප වීමට තරම් වේලාසනින් පැමිණියේද නැත. එමෙන්ම අදාළ නොවන තරම් ප්රමාද වී පැමිණියේද නැත. මෙවැනි කාලය තෝරා ගැනීමක් හුදෙක් ඉංජිනේරු විද්යාවක් මෙන් සැලසුම් කළ නොහැකි අතර ඒ සඳහා තියුණු සහජ බුද්ධිය සහ ඉවසීම අත්යවශ්ය වේ.
කෙසේ වෙතත්, මෙම දාර්ශනික පසුබිමට එහා ගිය තවත් ප්රායෝගික පැත්තක් මෙහි පවතී. විජේගේ මෙම ආකර්ෂණීය ආගමනය පිටුපස ඇත්තේ දැවැන්ත පොරොන්දු මිටියකි. විජේ තමිල්නාඩුවේ මැතිවරණ ජයග්රහණය උදෙසා ඉදිරිපත් කළ පොරොන්දු කට්ටලය ඕනෑම විපක්ෂ නායකයෙකු පුදුමයට පත් කරවන සුළුය. ඒ අතර වසරකට ගෑස් සිලින්ඩර 6ක් නොමිලේ ලබාදීම, කාන්තාවන්ට පොදු බස් රථවල නොමිලේ ගමන් කිරීමට අවස්ථාව ලබා දීම, අඩු ආදායම්ලාභී තරුණියන්ට විවාහ මංගල්යයේදී රත්රන් සහ සාරි නොමිලේ පරිත්යාග කිරීම, අලුත උපන් දරුවන්ට රජය මැදිහත් වී රත්රන් ආභරණ ලබාදීම, සනීපාරක්ෂක තුවා නොමිලේ බෙදාහැරීම, උසස් අධ්යාපනය සඳහා පොලී රහිත ණය පහසුකම්, ගොවි ණය මුළුමනින්ම කපා හැරීම සහ ධීවරයන් මුහුදු නොයන කාලයට ඉන්දීය රුපියල් 27,000ක දීමනාවක් සමඟ රක්ෂණ හා නිවාස පහසුකම් ලබාදීම ප්රධාන වේ.
මෙම ඉතා ලස්සන “සිහින මිටිය” ගොඩගසා ඇත්තේ ඉන්දියානු රුපියල් ට්රිලියන 10.7 ක ණය බරකින් පෙළෙන තමිල්නාඩු ආර්ථිකය මත වීම විශේෂත්වයකි. මෙම පොරොන්දු ක්රියාවට නැංවීමට මුදල් සොයාගන්නා සැලසුම් ගැන මැතිවරණ කතිකාව තුළ පැහැදිලි විග්රහයක් අසන්නට ලැබුණේ නැත. ප්රාන්තයේ අයවැය හිඟය දළ දේශීය නිෂ්පාදිතයෙන් හතරෙන් පංගුවකටත් වඩා වැඩි වන අතර, මධ්යම ආණ්ඩුව පවතින්නේද එතරම් යහපත් මූල්ය පසුබිමක නොවේ. බහුතරය නොමැතිව රජයක් පිහිටුවුවහොත්, අයවැයක් සම්මත කර ගැනීම සඳහා අනෙකුත් පක්ෂවල සහය ලබා ගැනීමට සිදු වන අතර, එවැනි දැවැන්ත සහනාධාර වැඩසටහන්වලට ඔවුන් එකඟ කරවා ගැනීම විජේට ඇති ප්රධාන බාධාවකි.
මෙවැනි තත්ත්වයකදී විජේගේ සන්නිවේදන විලාසය දෙස නැවත හැරී බැලිය යුතුය. ඝෝෂාකාරී සහ ගැටුම්කාරී දේශපාලනයක් පවතින යුගයක විජේ තෝරා ගත්තේ සංයමයයි. ඔහු මහජන අවකාශය තුළ තමාගේ ආධිපත්යය පැතිරවීමට උත්සාහ නොකළ අතර, ඒ වෙනුවට ජනමතය තමා වටා නිදහසේ ගොඩනැගීමට ඉඩ හැරියේය. ඔහුගේ කතා මැනවින් කිරා මැන බැලූ ඒවා වූ අතර, ඔහුගේ පෙනී සිටීම්, තෝරාගත් අවස්ථාවලට පමණක් සීමා විය. ඔහුගේ නිහඬතාව පවා හිතාමතා කළ සැලසුමක් ලෙස පෙනෙන්නට තිබිණි. මෙම ප්රවේශය සියුම් මානසික බලපෑමක් ඇති කළේය. ජනතාව තමන්ගේම අපේක්ෂාවන් ඔහු මත ආරූඪ කිරීමට පටන් ගත්හ. යමෙකුට තමන් කළ යුතු දේ පවසනවාට වඩා, තමන් විසින්ම යමක් “සොයාගත්” බව විශ්වාස කරන විට, ඔවුන් එය වඩාත් දැඩි ලෙස ආරක්ෂා කරති.
නමුත් මධුසමයේ උණුසුම අවසන් වී යථාර්ථය හමුවන විට විජේට කිරීමට ඉතිරි වන්නේ දේවල් දෙකක් පමණි. එක්කෝ පෙර සිටි පාලකයන් මුදල් ඉතිරි කර නැති බව හෝ සැලසුම් සාදා නැති බව කියමින් නිදහසට කරුණු ඉදිරිපත් කිරීමයි. නැතහොත්, ලබාදුන් සිහින මිටිය සහ සැබවින්ම කළ හැකි දේ අතර පරස්පරය වසා ගැනීමට බාහිර සතුරෙකු නිර්මාණය කරගෙන එයට “තඩිබෑමයි”.
විජේට ඒ සඳහා ඇති ලොකුම ඉලක්කය ශ්රී ලංකාවයි. මීට පෙරද ඔහු ලංකාව සම්බන්ධයෙන් දැඩි ප්රකාශ කර ඇති අතර, තමිල්නාඩු ධීවරයන්ට ශ්රී ලංකා මුහුදු සීමාව ආක්රමණය කිරීමට නොදුන්නොත් ශ්රී ලංකාව ලෝක සිතියමෙන් ඉවත් කරන බවට පවා ඔහු වරෙක පවසා තිබේ. කච්චතිව් දූපත අල්ලා ගැනීම වැනි දේශපාලන උප්පරවැට්ටි හරහා ජනතාවගේ බඩගින්න අමතක කරවීමට ඔහු උත්සාහ කළ හැකිය. ශ්රී ලංකාව සම්බන්ධයෙන් ඔහුගේ ප්රවේශය වඩාත් අවධානයට ලක්විය යුත්තේ, ලංකාවේ උතුරේ සිටින ඇතැම් දේශපාලන මත දරන්නන් සමඟ එක්ව ඔහු නැවතත් “ස්වයං නිර්ණ අයිතිය” සහ “13 වැනි සංශෝධනය” වැනි මාතෘකා කරළියට ගෙන ඒමට ඉඩ ඇති බැවිනි. පොලිස් සහ ඉඩම් බලතල සහිත පළාත් සභා ඉල්ලා ඔහු හඬක් නගන්නට පටන් ගතහොත්, එය දැනටමත් පවතින කරදරවලට අලුත් අර්බුදයක් එක් කිරීමකි.
ඔහුගේ සාර්ථකත්වය හුදෙක් රසික සංස්කෘතියට පමණක් ආරෝපණය කිරීම ඉතා සරල අදහසකි. ඇත්ත වශයෙන්ම සිදුවූයේ රසිකත්වය දේශපාලන විශ්වාසයක් බවට පරිවර්තනය වීමයි. රසිකයන් ආදරය කරන නමුත්, ඡන්දදායකයෝ තක්සේරු කරති. ඔහුගේ ආධාරකරුවන්ගෙන් සැලකිය යුතු පිරිසක් ඔහුව රංගන ශිල්පියෙකු ලෙස පමණක් නොව, අනාගත බලාපොරොත්තුවක් ලෙස දැකීමට පටන් ගත්හ. තිරය පිටුපස සිදුවූ දේ දෙස බලන විට, මෙම නැගී ඒම පිටුපස දත්ත විශ්ලේෂණය නිහඬ නමුත් ප්රබල කාර්යභාරයක් ඉටු කර ඇත. මැතිවරණ කොට්ඨාස විශ්ලේෂණය කර ඇත්තේ හුදෙක් ජනගහනයක් ලෙස නොව, ආර්ථික තත්ත්වයන්, සංක්රමණ රටා සහ ඩිජිටල් හැසිරීම් වැනි විවිධ සාධක මත පදනම් වූ වෙනස් චර්යාවන් සහිත කණ්ඩායම් ලෙසයි. මේ නිසා ජනතාවට දැනුණේ තමන්ව දේශපාලනිකව පාලනය කරනවා වෙනුවට තමන්ව තේරුම් ගෙන ඇති බවයි.
විජේ දේශපාලනයට සම්පූර්ණයෙන්ම අමුත්තෙකු ලෙස සැලකීමද වැරදිය. ඔහු මැතිවරණ දේශපාලනයට අලුත් වුවද, ජනතාව කෙරෙහි බලපෑම් කිරීමට ඔහු අමුත්තෙකු නොවේ. දශක ගණනාවක් තිස්සේ ඔහු කටයුතු කර ඇත්තේ මහජන මතය හඳුනාගත යුතු ක්ෂේත්රයකයි. තමිල්නාඩුවේ සිනමාව යනු දේශපාලනයට සමාන්තරව පවතින තවත් එක් බල කේන්ද්රයකි. එමගින් ඔහුට ජනතාව සමඟ සන්නිවේදනය කිරීමේ විශේෂ හැකියාවක් ලැබී ඇත. විජේ දේශපාලනයට පිවිසියේ සූදානමකින් තොරව නොව, නායකත්වයේ වෙනස්ම භාෂාවකට හුරු වූවෙකු ලෙසය.
ඔහුගේ සාර්ථකත්වයේ වඩාත්ම විස්මයජනක අංගය වන්නේ ඔහු මහජනතාව සමඟ ගොඩනඟා ගත් සබඳතාවේ ස්වභාවයයි. සම්ප්රදායික දේශපාලනය බොහෝ විට ගනුදෙනු මත පදනම් වේ. නමුත් විජේගේ සම්බන්ධය ඒ සීමාවෙන් ඔබ්බට ගිය එකකි. එය පැහැදිලි ගනුදෙනුවකට වඩා ජනතාවගේ “අපේක්ෂාවන්” මත පදනම් වී ඇත. ජනතාව හුදෙක් නව ප්රතිපත්ති පමණක් නොව, සම්පූර්ණ පරිවර්තනයක් බලාපොරොත්තු වෙති. මෙය එකවර අවස්ථාවක් මෙන්ම අවදානමක්ද ඇති කරයි.
තවත් අභියෝගයක් වන්නේ ඔහුගේ නැගී ඒමට දායක වූ “අභිරහස්” ස්වභාවයයි. ඔහුගේ දේශපාලන නායකත්වය ගැන ඇති නොදන්නා පැත්ත නිසා ජනතාව තුළ කුතුහලයක් ඇති විය. එහෙත් රාජ්ය පාලනය සඳහා පැහැදිලි දැක්මක් අවශ්ය වේ. බහුතරය නොමැති රජයක් තුළ, සෑම පනතක්ම සම්මත කර ගැනීමට අනෙකුත් පක්ෂ සමඟ සම්මුතීන් ඇති කර ගැනීමට ඔහුට සිදු වනු ඇත. එහිදී ඔහු සතු වූ ඒ ආකර්ෂණීය අපැහැදිලි බව ඔහුට අහිමි වීමට ඉඩ ඇත. රජයක් පිහිටුවීමට අවශ්ය තවත් ආසන 10 සොයා ගැනීමේදී ඔහුට සිය මූලික ප්රතිපත්ති පවා යම් තාක් දුරකට ලිහිල් කිරීමට සිදු විය හැකිය.
විජේගේ නැගී ඒම හුදෙක් පුද්ගලයෙකු පිළිබඳ කතාවක් පමණක් නොව, එය ජනතාව නායකත්වය තේරුම් ගන්නා ආකාරයෙහි සිදුවූ වෙනසකි. නායකත්වය යනු උරුමයෙන් ලැබිය යුතු දෙයක්ය යන විශ්වාසයට ඔහු අභියෝග කළ ද, එම බලය සහ ජනතා අපේක්ෂා හමුවේ ඔහුට මුහුණ දීමට සිදුවන සැබෑ දේශපාලන යථාර්ථය මීට වඩා බෙහෙවින් වෙනස් විය හැකිය. කතාව තවමත් ලියැවෙමින් පවතී; සැබවින්ම වැදගත් වන්නේ දැනටමත් සිදුවූ දෙයට වඩා, මීළඟට කුමක් සිදුවේද යන්නයි. තමිල්නාඩුවේ හදවත දිනාගත් “තලපති” දැන් සැබෑ ලෝකයේ රාජ්ය තාන්ත්රිකයෙකු ලෙස සිය පළමු පියවර තබමින් සිටියි.
මෙම මොහොත අවසානයක් නොව ආරම්භයක් බඳුය. බොහෝ දේශපාලන ජයග්රහණ යනු දිගු ගමනක අවසානය වුවත්, මෙය තවමත් දිගහැරෙමින් පවතින අලුත් නායකත්ව ආකෘතියක ආරම්භයකි. එය දේශපාලනය යනු නැවතත් අනාවැකි කිව නොහැකි දෙයක් බවට පත් කර ඇත. විජේ තමිල්නාඩුවේ වැඩිම ආසන සංඛ්යාවක් ලැබූ පක්ෂයේ නායකයා ලෙස ඉතිහාසගත වුවද, ඔහුගේ ඉදිරි මාවත බාධක රැසකින් ගහනය.
අවසාන වශයෙන්, විජේගේ නැගී ඒම හුදෙක් පුද්ගලයෙකු පිළිබඳ කතාවක් පමණක් නොව, එය ජනතාව නායකත්වය තේරුම් ගන්නා ආකාරයෙහි සිදුවූ වෙනසකි. නායකත්වය යනු උරුමයෙන් ලැබිය යුතු දෙයක්ය යන විශ්වාසයට ඔහු අභියෝග කළ ද, එම බලය සහ ජනතා අපේක්ෂා හමුවේ ඔහුට මුහුණ දීමට සිදුවන සැබෑ දේශපාලන යථාර්ථය මීට වඩා බෙහෙවින් වෙනස් විය හැකිය. කතාව තවමත් ලියැවෙමින් පවතී; සැබවින්ම වැදගත් වන්නේ දැනටමත් සිදුවූ දෙයට වඩා, මීළඟට කුමක් සිදුවේද යන්නයි. තමිල්නාඩුවේ හදවත දිනාගත් “තලපති” දැන් සැබෑ ලෝකයේ රාජ්ය තාන්ත්රිකයෙකු ලෙස සිය පළමු පියවර තබමින් සිටියි.
– නිරංජන් චාමින්ද කරුණාතිලක