වර්තමානයේ මෙරට පාසල් දරුවන්ගෙන් පහෙන් එකකට වැඩි පිරිසක්, එනම් 20% කට අධික ප්රතිශතයක් මන්දපෝෂණ තත්ත්වයෙන් පෙළෙන බව සෞඛ්ය අමාත්යාංශයේ ලේකම්, විශේෂඥ වෛද්ය අනිල් ජාසිංහ මහතා පවසයි. රටේ අනාගත පරපුරේ සෞඛ්ය සන්නද්ධතාව බරපතළ අවදානමකට ලක් කරමින් නිර්මාණය වී ඇති මෙම තත්ත්වය වහාම පාලනය කළ යුතු ජාතික මට්ටමේ ගැටලුවක් බව අවධාරණය කරන සෞඛ්ය අංශ පෙන්වා දෙන්නේ, පසුගිය කාල සීමාවේ මෙරට ඇති වූ ආර්ථික අර්බුදය, ජීවන වියදම ඉහළ යාම සහ පවුල්වල මිලදී ගැනීමේ හැකියාව පහත වැටීම හේතුවෙන් ජනතාවගේ ආහාර පරිභෝජන රටාවන් වෙනස් වීම මීට ප්රධානතම හේතුව වී ඇති බවයි.
සෞඛ්ය අමාත්යාංශයේ සහ ළමා රෝග විශේෂඥයන්ගේ නවතම දත්ත හා සමීක්ෂණ වාර්තාවලට අනුව, මෙම ඛේදජනක පෝෂණ ඌණතාව ප්රධාන ආකාර කිහිපයකින් දරුවන් කෙරෙන් ඉස්මතු වේ. එහිදී වයසට සාපේක්ෂව බර අඩු වීමේ කෘෂභාවය (Wasting) පාසල් දරුවන් අතර කැපී පෙනෙන ලෙස ඉහළ ගොස් ඇති අතර, දීර්ඝකාලීන පෝෂණ ඌණතාව හේතුවෙන් වයසට සාපේක්ෂව උස නොවැඩීමේ මිටිභාවය (Stunting) ඈත පළාත්වල පමණක් නොව නාගරික අඩු ආදායම්ලාභී පවුල්වල දරුවන් අතර ද වර්ධනය වී තිබේ. මීට අමතරව යකඩ, සින්ක් සහ විටමින් ‘ඒ’ වැනි අත්යවශ්ය සුළුපෝෂක ශරීරයට නොලැබීම හේතුවෙන් රක්තහීනතාව (Anemia) වැනි රෝගී තත්ත්වයන්ට ගොදුරු වන සිසුන් සංඛ්යාව ද කැපී පෙනෙන ලෙස ඉහළ ගොස් ඇත.
වෛද්ය පර්යේෂණවලට අනුව මන්දපෝෂණය යනු හුදු ශාරීරික දුර්වලතාවක් පමණක් නොවන අතර, ඉන් දරුවෙකුගේ මොළයේ වර්ධනය අඩාල වී, අවධානය යොමු කිරීමේ හැකියාව සහ මතක ශක්තිය ද දුර්වල වේ. මේ හේතුවෙන් පාසල් සිසුන්ගේ අධ්යාපන සාධන මට්ටම් පහළ වැටීමේ සහ දෛනික පාසල් පැමිණීම අඩාල වීමේ සෘජු ප්රවණතාවක් වත්මන් පාසල් පද්ධතිය තුළ නිරීක්ෂණය වන බව අධ්යාපන බලධාරීන් ද තහවුරු කරයි. මෙම තත්ත්වයෙන් දරුවන් මුදවා ගැනීම සඳහා සෞඛ්ය අමාත්යාංශය, අධ්යාපන අමාත්යාංශය සහ පෝෂණවේදීන් එක්ව ඒකාබද්ධ ජාතික වැඩපිළිවෙළක් ක්රියාත්මක කිරීමේ අවශ්යතාව විශේෂඥ වෛද්ය අනිල් ජාසිංහ මහතා වැඩිදුරටත් පෙන්වා දෙයි.
එහිදී අර්බුදය හඳුනා ගැනීම පමණක් ප්රමාණවත් නොවන බව පවසන ලේකම්වරයා, පාසල් දිවා ආහාර වේල විධිමත්ව සහ ගුණාත්මකව අඛණ්ඩව පවත්වාගෙන යාම, ගැබිනි මවුවරුන් සහ පෙර පාසල් දරුවන් ඉලක්ක කරගත් පෝෂණ සත්කාර පුළුල් කිරීම මෙන්ම, පවතින සම්පත් යොදාගනිමින් නිවැරදි පෝෂණීය ආහාර වේලක් සකස් කරගන්නා ආකාරය පිළිබඳව දෙමාපියන් දැනුවත් කිරීමේ ජාතික මෙහෙයුමක් වහාම ක්රියාත්මක විය යුතු බව අවධාරණය කරයි. ආර්ථිකය මෙන්ම රටක මානව සම්පත ද බිඳ වැටීමට නොදී රැකගැනීම රජයේ මෙන්ම සමස්ත සමාජයේම වගකීමක් බැවින්, මෙම පෝෂණ අර්බුදය හුදු සෞඛ්ය ගැටලුවක් ලෙස නොව, ‘ජාතික ආරක්ෂාව පිළිබඳ ගැටලුවක්’ ලෙස සලකා කටයුතු කළ යුතු කාලය එළඹ ඇත.